ภาษาถิ่นนั้นถือว่าเป็นภาษาที่สวยงาม บ่งบอกถึงวัฒนธรรม เอกลักษณ์ ลักษณะความเป็นอยู่ และวิถีชีวิตของผู้คน ในท้องถิ่นของแต่ละภาค ของแต่ละที่ได้เป็นอย่างดี โดยภาษาถิ่นเป็นภาษาย่อยที่ใช้พูดจากันในท้องถิ่นต่างๆ ซึ่งเกิดจากการใช้ภาษาเพื่อการสื่อความหมาย ความเข้าใจกันระหว่างผู้คนที่อาศัยอยู่ตามท้องถิ่นนั้นๆ ซึ่งอาจจะแตกต่างไปจากมาตรฐาน หรือภาษาที่คนส่วนใหญ่ของแต่ละประเทศใช้กัน ดังนั้นเรามาเรียนรู้กันเถอะ

คำศัพท์ภาษาเหนือ จากละคร กลิ่นกาสะลอง

กาสะลอง = ดอกปีป ที่มีลักษณะสีขาว กลิ่นหอม
ซ้องปีบ = ดอกปีบที่นำมาประดับผม
เอาแต่ใจ๋ตั๋วเก่า = เอาแต่ใจ
ปี้นั่นน่ะก่ะขี้วอกขี้จุ๊ วอกจะใดก็ฟังบ่ขึ้น = พี่นั้นแหละที่โกหก โกหกยังไงก็ฟังไม่ขึ้น
สลิดดก =ระริกระรี้
แฮ่นป้อจาย = หิวผู้ชาย
หัน = เห็น
หื่อ = ให้
ท่า = คอย
ผ่อ = มอง, ดู
บ่ = ไม่
ยะ = ทำ
ขี้จุ๊ = โกหก
ไค้หัน = อยากเห็น
โตย = ด้วย
จะอั้น = อย่างนั้น
จะไปพั่ง = อย่ารีบ
จะได = อย่างไร
วันศีล = วันพระ
ลำ = อร่อย
แลงนี้ = เย็นนี้
ฮ้อง = เรียก
ติ้ว = หิ้ว
ใจ๋ขึ้น = อารมณ์เสีย
โขด = โกรธ
อะหยัง = อะไร
เฮือน = บ้าน
โฮงยา = โรงพยาบาล
วอก = โกหก,ตอแหล
ฮากแตก = อ้วกแตก
ขอย = อิจฉา

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *